ფსილოციბინური სოკოების მომხიბლავი ისტორია

ფსილოციბინური სოკოების მომხიბლავი ისტორია

ნახატები გვამცნობენ, რომ ფსილოციბინის საშუალებით ცნობიერების ტრანსულ მდგომარეობაში გადაყვანა ადგილობრივი კულტურის ნაწილი იყო. ესპანეთანამედროვე დასავლურ ცივილიზაციას ამ სოკოებთან უფრო ხანგრძლივი კონტაქტი ჰქონდა მხოლოდ 1950-იან წლებში, მაგრამ ამ სპეციალურ ნაყოფებს ათასობით წლის განმავლობაში იყენებდნენ ძირძველი ტომები.

თავდაპირველად, აუცილებელია იმის ცოდნა, რომ ფსლოციბინის სოკო არის განსაკუთრებული სახეობა, რომელიც შეიცავს გარკვეულ ქიმიკატებს ფსიქოაქტიური თვისებებით. “ფსილოციბინი” და “ფსილოცინი” არის ძირითადი ქიმიური ელემენტები, რომლებიც იწვევენ ფსიქოდელიურ ეფექტებს.

უფრო და უფრო მეტ კლინიკურ კვლევებში დამტკიცებულია, რომ ამ “ჯადოსნურ სოკოებს” აქვთ სამკურნალო თვისებები სხვადასხვა ფსიქიატრიულ და ფიზიოლოგიურ დარღვევაში, ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობიდან დეპრესიამდე და შფოთვამდე.

ფსილოციბინის შემცველი სოკოების მომხიბლავი ისტორია

გამოყენების პირველი მტკიცებულება თარიღდება ძვ. წ. 10 000 წლით.  ავსტრალიაში კლდოვანი თში გამოქვაბულებში აღმოჩენილი ფრესკების მიხედვით შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ მათ შესახებ ცნობილი იყო პრეისტორიული ხალხისგან ძვ. წ. 4000 წლით ადრე.

ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ძველ კულტურებში ჯადოსნური ხილის სხეულები გამოიყენებოდა წმინდა რელიგიურ და სულიერ ცერემონიებში – სამკურნალოდ, კეთილდღეობასა და სხვა მიზნებისთვის. აცტეკისა და მაიას საზოგადოებების ფერწერული ტილოები და ქანდაკებები აშკარად გვიჩვენებს, რომ “შამანისტური სახელმძღვანელო” მათი კულტურის მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენდა ძვ. წ. 1500 წლის წინ.

როდესაც ესპანელებმა დაიპყრეს ამერიკა, ყველაფერი შეიცვალა, რადგან რიტუალები სადაც გამოიყენებოდა ფსილოციბინი ითვლებოდა “სატანისტურად” ან “ბარბაროსულად”. ეს აუტანელი იყო კათოლიკური ეკლესიისთვის.

ძირძველემა ხალხმა დაიწყეს თავიანთი წმინდა რიტუალების დამალვა. თანდათანობით, მათი გამოყენება კულტურის მიწისქვეშა პრაქტიკად იქცა. საბედნიეროდ, ისინი მთლიანად არ გაუჩინარდნენ და ამჟამად მრავალი ადგილობრივი ჯგუფის მიერ გამოიყენება მექსიკაში.

კავშირი ძველ ხელოვნებასა და სოკოებს შორის

წმინდა სოკოების გამოყენების ამსახველი ხელოვნება განსაკუთრებით გავრცელებულია ცენტრალურ ამერიკაში, რადგან ქანდაკებები თარიღდება ძვ. წ. 1000 წლით. მკვლევარებისთვის, ამ წმინდა არტეფაქტების დანიშნულება არ არის განსაზღვრული, თუმცა აშკარაა, რომ მათ ღრმად სულიერი მნიშვნელობა აქვთ მათთვის, ვინც შექმნა. სიტყვა, რომელიც აღწერს ფსილოციბინის შემცველ სოკოებს ცენტრალურ ამერიკაში, არის “თეონანაკატლი”. აქ ასევე იყო სხვა ხელუხლებელი მედიკამენტები, რომლებიც საცერემონიო მიზნებისთვის გამოიყენებოდა. Peyote cactus,  Morning Glory და Salvia divinorum ასევე გამოიყენებოდა როგორც ენტეოგენები და სამკურნალო საშუალება. ამ კულტურებში იყო ჰალუცინაციის ღმერთი Mixtec, რომელიც ცნობილია როგორც “შვიდი ფერი”. ვენის კოდექსში ასახულია 7 სხვა ღმერთს, რომელთა ხელშია სოკოს სხეული, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ფსოლოციბინის ნაყოფი აცტეკების კულტურის ძლიერი ნაწილი იყო.

ესპანელმა მღვდელმა, სახელწოდებით ბერნარდო დე სააგუნმა, მე -16 საუკუნეში დაწერა აზტეკების მიერ ფსილოციბინის გამოყენების შესახებ წიგნი, სახელწოდებით “ფლორენციული კოდექსი”.

ნაწყვეტი წიგნიდან: ”პირველი, რაც ფესტივალზე უნდა მეჭამა, პატარა შავი სოკოები იყო, რომელსაც ისინი თეონანკატლს უწოდებენ, ისინი ჰალუცინაციებისგან თრობას იწვევს. ისინი გამთენიამდე ჭამდნენ მას… თაფლით. როდესაც სოკოებმა დაიწყეს ზემოქმედება მათზე, დაიწყეს ცეკვა, ზოგი მღეროდა, ზოგიც ტიროდა … როდესაც ზემოქმედება სრულდებოდა, ისინი ერთმანეთში საუბობდნენ გამოცდილი ხედვების შესახებ. ”

XX საუკუნის დასაწყისში, ტრანსცენდენტულის მიმართ ინტერესი კვლავ გაიზარდა. ეს არის დრო, როდესაც დასავლურმა კულტურამ დაიწყო უფრო მეტი ყურადღების დაეთმობა ამ სახეობის სხვადასხვა თვისებებზე.

როგორ გახდა ჯადოსნური სოკო პოპულარული

შულტესმა და რეკოს, ორმა ეთნობოტანისტმა, დაადგინეს, რომ “დილის დიდება” და ფსლოციბინის შემცველ სოკოებს მექსიკაში ჯერ კიდევ იყენებენ ადგილობრივი “ექიმები”, თუმცა დასავლურმა მედიცინამ გამოაცხადა, რომ ამ ნაყოფიერ სხეულებს ნერვული სისტემისთვის დეპრესიული ზემოქმედება აქვს. ეთნობოტანისტებმა ინფორმაცია გამოაქვეყნეს მექსიკაში მედიცინის შესახებ ბროშურებში, ჰარვარდის უნივერსიტეტის ბოტანიკურ მუზეუმში 1939 წელს.

ამის გაგების შემდეგ ორმა კაცმა მოისურვა მეტის შეცნობა ეფექტების შესახებ. ეთნომიკოლოგები ვასონი და ჰეიმი გაემგზავრნენ ცენტრალურ ამერიკაში, რათა ყველაფერი შეეტყოთ გამოყენებისა და ეფექტების შესახებ. ეთნომიკოლოგები აღმოჩნდნენ ძლიერ თრიფში ორი ადგილობრივი შამანის, დონ აურელიოსა და მარია საბინას ხელმძღვანელობით.

ამ ორმა გაბედულმა გამოაქვეყნა მოთხრობები გამოცდილი თრიფის შესახებ 1957 წელს ჟურნალში “Life”, ტერმინით “ჯადოსნური სოკო”. რაც გახდა სახეობის მეორე სახელი – კულტურული სტანდარტი.

1960-იანი წლებისთვის სოკო იქცა კონტრკულტურის სიმბოლოდ და ფართოდ დაიწყო გავრცელება შეერთებულ შტატებსა და დიდ ბრიტანეთში. დიდი გავლენა მოახდინეს ამერიკულ კულტურაზე, სოკო გახდა ჰიპური მოძრაობის სიმბოლო. მათი გამოყენება ასევე შთააგონებდა ალბერტ ჰოფმანს LSD– ის სინთეზირებაში, კიდევ ერთი ძლიერი ფსიქოდელიკი, რომელიც 1960-იან და 70-იანი წლების კონტრკულტურის სიმბოლოდ იქცა.

დღეს “სახელმძღვანელო სხვა რეალობისთვის” სულ უფრო პოპულარული და გამოკვლეულია, მიუხედავად მათი კლასიფიკაციისა, როგორც ნარკოტიკული კლასის 1 პრეპარატი (იმავე კატეგორიაში, როგორც ჰეროინი). მედიამაც კი დაიწყო სტატიების გამოქვეყნება ამ „აკრძალული ხილის“ დადებითი ასპექტების შესახებ.

 

გააზიარეთ მეგობრებთან

0
4 559

მსგავსი ჩანაწერები

განხილვა

გთხოვთ, დატოვოთ კომენტარი

კომენტარი*

*

*